Active personality and nonextardition of nationals in International Criminal Law at the Dawn of the Twenty-first-Century; Adapting Key Functions of Nationality to the Requirements of International Criminal Justice

Het niet uitleveren van eigen staatsburgers, ook in Nederland niet onbekend, is al eeuwenlang een onderdeel van internationale strafrechtelijke samenwerking, maar wordt tegenwoordig vaak puur als een strafrechtelijke hindernis gezien. De staatsburgers van landen die eigen staatsburgers niet uitleveren kunnen echter vaak ten minste in theorie op nationaal niveau vervolgd worden voor strafbare feiten die in het buitenland zijn gepleegd onder het actief personaliteitsbeginsel . De vermoedde nadelige invloed van de niet-uitlevering van eigen onderdanen wordt hierdoor enigzins beperkt. De mondialisering roept wel nieuwe vragen op met betrekking tot deze traditionele verschijnselen van internationaal strafrecht, door verwarring te creeren met betrekking tot nationaliteitskwesties en door haar invloed op transnationale criminele netwerken en de grensoverschrijdende misdaad. Het doel van dit proefschrift is dan ook om vast te stellen welke status het actief personaliteitsbeginsel en het niet uitleveren van eigen staatsburgers in het huidige internationaal strafrecht hebben. Er wordt een poging gedaan om deze beginselen af te stoffen door de hedendaagse problemen die ermee samenhangen te indentificeren en door suggesties te doen voor de wijze waarop ze kunnen worden aangepast aan de huidige vereisten van het internationaal strafrecht. Enkele voorbeelden van vragen waarop een antwoord wordt gezocht zijn: Kan een oorlogsmisdadiger met een dubbele nationaliteit zijn vervolging door het Internationaal strafhof (ICC) ontvluchten als het land waarmee hij de sterkste band heeft de rechtsmacht van het ICC niet erkent? Kan een (oorlogs)misdadiger zijn straf ontvluchten door de nationaliteit van een andere land op te nemen? Slaagt het Europees aanhoudingsbevel erin het uitleveren van eigen staatsburgers voor alle EU lidstaten acceptabel te maken? Mogen ICC-lidstaten het uitleveren van eigen staatsburgers aan het ICC weigeren? Zo niet, hoe valt het conflict tussen aan de ene kant de verplichting eigen staatsburgers aan het hof over te leveren en aan de andere kant grondrechtelijke bepalingen van een aantal ICC-lidstaten uitlevering van eigen staatsburgers te weigeren, op te lossen? Zou uitbreiding van het niet uitleveren van eigen staatsburgers naar alle ingezetene, kritiek en problemen gerelateerd aan de oude praktijk kunnen verhelpen?