Advisering in het bestuursrecht door publiekrechtelijke organen

Dit werk vult een leemte op in het Belgische bestuursrecht. Tot op heden bestond er geen algemeen overzichtswerk inzake advisering aan de overheid. Een vaststelling die verwondering wekt, daar de overheid op allerlei domeinen (ruimtelijke ordening, milieurecht, ambtenarenrecht, socialezekerheidsrecht, ...) verplicht wordt een advies in te winnen alvorens een beslissing te nemen. Dit advies is er vaak op gericht ervoor te zorgen dat de overheid met kennis van zaken beslist, maar soms ook om inspraak te verlenen aan burgers of verenigingen. Alhoewel advisering aan het bestuur dus dagelijkse kost is, rijzen heel wat vragen in dit verband. Wanneer moet of mag de overheid precies adviezen inwinnen? Binnen welke termijn moet het gevraagde advies worden verstrekt? Wat als het niet tijdig wordt verstrekt: mag de overheid dan beslissen zonder te beschikken over het gevraagde advies? Welke regels en beginselen zijn van toepassing op de besluitvorming van de adviserende organen? Kunnen leden van adviesorganen worden gewraakt wegens mogelijke partijdigheid? Mag of moet de overheid het ontvangen advies controleren op zijn geldige totstandkoming en inhoudelijke juistheid? Is de overheid gebonden door het advies? Moeten adviezen formeel worden gemotiveerd en zijn ze aanvechtbaar? Kan een (lid van een) adviserend orgaan waarvan het advies niet wordt gevolgd door de beslissende overheid, de genomen beslissing om die reden aanvechten?