Agentuur en alleenverkoop in Europa

De Europese agentuurrichtlijn (Richtlijn 86/653/EEG 'aangaande de coördinatie van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake zelfstandige handelsagentuur" van 18 december 1986) heeft binnen de Europese Unie een gemeenschapelijk kader gecreëerd voor het statuur van de handelsagent. Ook buiten de Unie vormt deze richtlijn een bron van inspiratie voor het nationale agentuurrecht, en niet alleen in de kandidaatlidstaten. De richtlijn heeft de agentuurwetgeving van de Lid-Staten evenwel niet helemaal gelijkgeschakeld. Voor zover de minimale bescherming die de wetgeving van de lidstaten aan de handelsagent moet verlenen verzekerd is, blijft er ruimte voor bijzondere nationale voorschriften die voor de prinicpaal vertrekkende gevolgen kunnen hebben. Voor de alleenverkoop daarentegen, bestaat er in de meeste landen geen bijzondere wettelijke regeling. België vormt hier een uitzondering. Hier heeft de rechtspraak in tal van landen het initiatief genomen om de distributeur een minimum aan bescherming te verlenen. Deze publicatie start met een algemene beschrijving van het statuut van de zelfstandige handelsagent waarbij de principes van de EG-richtlijn als uitgangspunt worden genomen en aan de praktijk getoetst worden. Daarna volgt een overzicht van de elementen die in een internationale distributie-overeenkomst aan bod zouden moeten komen. In een tweede deel worden dan de specifieke nationale voorschriften van de Europese lidstaten en de belangrijkste handelspartners in Centraal- en Oost-Europea in individuele landenfiches verder uitgewerkt. Hierbij wordt telkens ook de tekst van de toepasselijke wetgeving opgenomen. Het doel bestaat erin de lezer in staat te stellen om zelf een internationaal bruikbare overeenkomst op te stellen waarin rekening wordt gehouden met de diverse nationale bijzonderheden en de vereisten van het moderne zakendoen.