Dat moet ik Marten Toonder vertellen

Er zijn momenten dat ik Marten en de intensiteit van ons contact mis.Maar vaker denk ik met een glimlach terug aan wat we hadden. Onscontact was in zekere zin 'af', ik kon zonder hem verder. Ik heb leren vertrouwen op de 'flits' in mij. Als het met het schrijven niet lukt, ga ik nietkrampachtig zitten proberen. Ik weet inmiddels dat ik binnen een paardagen 's ochtends wakker zal worden met de juiste spirit.Mijn leven heeft zich voortgezet op een manier die Marten plezier zouhebben gedaan. Ik denk dat hij enorm genoten zou hebben van mijnavonturen in Turkije en de kleine successen die ik af en toe boek. Soms,als ik het moeilijk heb, hoor ik zijn 'arme donder' of 'de sterren staan nietgoed' in mijn hoofd. Dat kan mij troosten. Het laat me de rijkdom en demogelijkheden van het leven voelen. Want ik, als arme donder, heb tochmaar mooi een bijna sprookjesachtige vriendschap gekend!