De dochters van Olga

Inhoudsbeschrijving Met zijn vieren waren we, vier dochters. We zijn vier zusters, maar toen waren we vier dochters: Katia, Véra, Sonia en Lisa. De dochters van Olga. Een paar maanden voor haar dood heeft Olga haar ogen dichtgedaan. Alles is haar te veel. De aandacht van haar dochters, haar kleinzonen, haar man. Maar ook de eenzaamheid, het leven daar in die kleine kamer in het ziekenhuis van Louis-Pasteur. Haar dochters delen de zorg voor haar en laten haar zo min mogelijk alleen. Een emotioneel verhaal over het herleven van het verleden, liefde, afscheid nemen en de confrontatie met de dood. Wie zal waken over Olga en ervoor zorgen dat haar laatste dagen, en uiteindelijk haar dood, waardig zijn? Tekstfragment ‘Allemachtig, wat was ze knap, je moeder! Je had haar eens moeten zien toen ze achttien was ...’ Mijn vader stort zijn hart uit. Daar had hij vijftig jaar lang niet de gelegenheid toe gehad. Of de moed. Ik wil wedden dat hij daarnet in het café hiertegenover gauw een cognacje heeft genomen. (...) ‘Het was echt een stuk, die meid: Ava Gardner! En die haren van haar! In die tijd droeg ze nog lange haren. Een hele massa golvende, zwarte haren: de haardos van een jonge merrie! Dus je snapt wel, het was vanwege die golvende haardos, en daarbij die blote schouders ... Je zou haar nooit achttien jaar hebben gegeven! Ze leek minstens vijfentwintig: ze was al zo ontwikkeld, zo helemaal vrouw! Dat heeft me misleid.’ Hij zucht. ‘Nee, ze had niks van een opbloeiend meisje, jouw mama, niks van een pas ontluikend knopje: ze was een rijpe vrucht ... Ava Gardner, ja. Maar dan beter.’ In haar jonge jaren leek mama op Ava Gardner. Nu, in haar ziekenhuisbed, leek ze op de mummie van Ramses.