De gevlogen vogel

Iedere ochtend komt er een dokter aan mijn bed die me een aantal vragen stelt. Uit mijn antwoorden probeert hij op te maken of ik dement ben. ‘Weet u waar we nu zijn, meneer Nefkens?’ vraagt hij. ‘In het AMC.’ ‘En waar is het AMC?’ Op deze strikvraag ben ik voorbereid. Als ik niet zou weten waar het AMC is, ben ik echt dement. ‘Het AMC is in het AMC.’ Daar is geen speld tussen te krijgen, maar de dokter is nog steeds niet helemaal zeker van zijn zaak. ‘Weet u welke maand het is?’ Ik trek een gezicht alsof ik op zulke domme vragen in principe geen antwoord geef. Maar de waarheid is dat ik geen idee heb welke maand het is. In december 2001 bleek dat het hiv-virus waartegen de schrijver en kunstverzamelaar Han Nefkens al bijna vijftien jaar streed, een ontsteking in zijn hersenen had veroorzaakt. Weken balanceerde hij op het randje van de dood, maar toen keerde het tij en moest Nefkens centimeter voor centimeter terugveroveren wat voordien zo vanzelfsprekend was geweest: eten, lopen, spreken, lezen en schrijven. De gevlogen vogel is een indringend verslag van die jarenlange tocht waarover maar zo weinigen kunnen vertellen.