De staat van verschil; een kritiek van de gelijkheid

'De staat van verschil' bestrijdt het misverstand dat Nederland het verschil koestert en een land van individualisten is. Dat beeld wordt ons weliswaar voorgehouden in commercie en cultuur, maar in de wereld van politiek, bestuur en recht ligt dat wezenlijk anders. Daar zijn we juist geobsedeerd door gelijkheid en uniformiteit. Ultieme uitdrukking daarvan is de verzorgingsstaat die gelijk moet maken wat verschillend is. Frissen formuleert een indringende kritiek van dit gelijkheidsdenken dat vaak berust op de beste bedoelingen. In het publieke domein misgunnen we de ander wat we zelf niet ontvangen. De vormgeving van solidariteit is geïnspireerd door afgunst. 'De staat van verschil' is een pleidooi voor verschil en ongelijkheid: de auteur bezingt de schoonheid en het aangename daarvan. Verschil biedt garanties tegen de totalitaire verleiding van gelijkheid en normaliteit. Dat is essentieel voor de vormgeving van democratie. Die is er immers om de burgers in al hun gefragementeerde variëteit te beschermen tegen de zware monopolies van de staat. Democratie is eerst en vooral een zaak van minderheden.