Doorwerking van de Intellectuele Rechten in de Wet Handelspraktijken; de voorrangsregels op het kruispunt van de oneerlijke mededinging en de vrijheid van kopie

Het is een courante praktijk om op grond van de regels inzake verwarringstichting, misleiding en aanhaking in de Wet Handelspraktijken bescherming te zoeken voor intellectueelrechtelijk niet-beschermde prestaties. Er is een belangrijke strekking in rechtspraak en rechtsleer die stelt dat een dergelijke bescherming buiten de wettelijke intellectueelrechtelijke beschermingregimes niet mogelijk is. Dit fenomeen wordt ook wel aangeduid als de “reflexwerking” die uitgaat van de intellectuele rechten. Deze werking komt erop neer dat, ook al geniet een prestatie geen intellectueelrechtelijke bescherming omdat de (inhoudelijke of formele) voorwaarden daarvoor niet zijn vervuld, er toch een doorwerking van de intellectuele rechten kan plaatsvinden die de toepassing van andere bepalingen, zoals die van de Wet Handelspraktijken, kan uitsluiten. De auteur analyseert de rechtspraak ter zake en gaat de precieze wettelijke basis van dit principe na. De auteur komt daarbij tot het besluit dat de reflexwerking niet consequent door de hoven en rechtbanken wordt toegepast en dat enkele internationale rechtsinstrumenten die in een bescherming op grond van de regels inzake oneerlijke mededinging voorzien, een grond van bescherming kunnen vormen onafhankelijk van het al dan niet bestaan van een intellectueelrechtelijke bescherming.