Europese Mediationpraktijken

In steeds meer Europese landen begint mediation - naast traditionele vormen van bemiddeling - een eigen plaats in te nemen. In deze uitgave wordt vooral aandacht besteed aan de mogelijkheden die de overheidsrechter heeft om procespartijen door te geleiden naar een mediator. De volgende landen passeren de revue: Frankrijk, België, Nederland, Spanje, Italië, Duitsland, Oostenrijk, Noorwegen, Denemarken, Zweden, Finland, Engeland en Ierland. Interessant is, dat tussen deze landen veel variatie blijkt te bestaan voor wat betreft het vrijwillige dan wel dwingende karakter van rechterlijke doorgeleiding, en de al dan niet kosteloosheid van mediation. In een aantal landen is onderzoek gedaan naar de mate waarin daadwerkelijk van mediation gebruik wordt gemaakt, naar de redenen waarom partijen instemmen met (vrijwillige mediation), en naar de uiteindelijke resultaten van mediations. Deze nationale onderzoeksgegevens worden thans voor het eerst met elkaar vergeleken. Op basis van deze vergelijking wordt geschetst welke randvoorwaarden een mediationprogramma kansrijk kunnen maken. Ook wordt aandacht besteed aan de initiatieven die vanuit de Europese Unie en de Raad van Europa zijn genomen ter bevordering van mediation. Voorts komt het Europese grondrecht inzake toegang tot de rechter aan bod, en de vraag in hoeverre dit grondrecht een beperking impliceert voor verplichte rechterlijke doorgeleiding naar mediation. Het boek sluit af met de vraag in hoeverre het globaliseringsproces en de daaruit voortvloeiende druk op (de bekostiging van) de overheidsrechtspleging een gevaar inhoudt voor de toekomst van mediation.