Fraudepreventie en fraudedetectie; wie is verantwoordelijk?

Wie is verantwoordelijk voor fraudepreventie en fraudedetectie? De leiding van de organisatie? De interne en/of externe accountant? De toezichthoudende (interne) organen? Alle betrokkenen min of meer gezamenlijk, al dan niet in een of andere mate? Het NIVRA-VERA-najaarscongres van 2006, dat in Aruba werd gehouden, was geheel gewijd aan die vraag. In deze bundel zijn niet alleen de bijdragen aan deze congresdag opgenomen, maar ook vraaggesprekken met praktijkdeskundigen. Fraudepreventie en fraudedetectie houden alle geledingen in een organisatie nog steeds bezig. Al is het universele probleem fraude niet oplosbaar, we komen steeds meer te weten over werkwijzen en motieven van de fraudeur(s) en fraude blijkt steeds beter te bestrijden. Toch is fraude nooit te voorkomen, al kunnen we het de fraudeur wel zo moeilijk mogelijk maken. Tal van onderwerpen komen in deze bundel aan bod: van VGC tot integriteitsbewaking, van 'institutionele spaghetti' en 'beleidsvervetting' tot redelijk vermoeden, materieel belang en materialiteit. Ook tuchtrecht en (bestuurders)aansprakelijkheid krijgen ruimschoots aandacht. Hoe kunnen (financiële) instellingen frauderisico's beter beheersen? Praktijkdeskundigen gaan in op maatregelen en op specifieke vormen van fraude: documentfraude, identiteitsfraude, witwassen en internetfraude. Ook fraudebestrijding in het digitale tijdperk blijft niet onbesproken. Kortom, genoeg stof voor discussie en bespiegeling. En hopelijk een aanzet tot de vorming van ideeën voor een originele aanpak van dit maatschappij-ontwrichtende fenomeen.