Gedoe

Prachtige ultrakorte verhalen in een bedrieglijk eenvoudige stijl die het menselijke tekort des te schrijnender maakt Gedoe is Armando’s derde bundel ultrakorte verhalen. En net als zijn twee voorgaande – De haperende schepping (2003) en Het wel en wee (2005) – is ook deze derde een ode aan het menselijk tekort: een verzameling verhalen vol weemoed en vergankelijkheid, drift en berusting, verdrongen schuldgevoelens en onthechting, daders en slachtoffers. In subtiele overpeinzingen laat Armando zijn personages spreken, met elkaar, met zichzelf of met de dieren. Zo kan het zijn dat een man geïrriteerd aan de vogels vraagt waarom ze toch langs zijn raam vliegen maar het antwoord niet krijgt en vreest dat hij zich moet verzoenen met de onbekendheid van het lot. Een andere man leest in het boek en hoopt te vinden waarnaar hij op zoek is. Hij leest en herleest, en komt tot de slotsom dat hij eigenlijk nooit ergens naar op zoek is geweest. In soms niet meer dan twintig regels tekent Armando zijn medemensen. Buitenstaanders zijn het, beschouwers van elkaar of van zichzelf, van de omgeving, de natuur en het verleden.