Horen, zien en verkrijgen? Een onderzoek naar het functioneren van Kijkwijzer en PEGI (Pan European Game Information) ter bescherming van jongeren tegen schadelijke mediabestanden

De Nederlandse overheid wil én moet jongeren beschermen tegen voor hen schadelijke en ongeschikte media-inhoud. Daar zijn goede redenen voor. Zo wordt het op te jonge leeftijd kijken naar geweldsbeelden breed erkend als een risicofactor die agressief gedrag kan bevorderen en daarmee criminaliteit in de hand kan werken. Ter bescherming van jongeren bestaan er in Nederland twee classificatiesystemen voor audiovisuele producties: ‘Kijkwijzer’ (voor films, dvd’s en televisieprogramma’s) en ‘PEGI’ (voor computergames). Beide systemen zijn vormen van regulering door de audiovisuele branche. Ze houden in dat producenten, distributeurs en omroepen hun producten zelf voorzien van een leeftijdsaanduiding en de reden(en) hiervoor. Door middel van ‘pictogrammen’ wordt de geschikte leeftijdscategorie aangegeven en de redenen voor die indeling. Dit rapport beschrijft vooral in hoeverre de branche zelf de leeftijdsaanduidingen van Kijkwijzer en PEGI naleeft bij het verkopen, verhuren en vertonen van films, dvd’s, computergames en televisieprogramma’s. Het onderzoek bestond onder andere uit ‘mystery guest’-bezoeken met jongeren, telefonische vragen om advies van ‘bezorgde ouders’, de analyse van een week televisie op twaalf zenders en een experiment dat zich richtte op de vraag of de pictogrammen misschien de producten met een hogere leeftijdsclassificatie juist aantrekkelijk maken voor jongeren. De resultaten van alle deelonderzoeken worden gecombineerd tot conclusies over de sterke en zwakke kanten van de systemen Kijkwijzer en PEGI.