In de Europese houdgreep?; over de (on)wenselijkheid van zwaarder ministerieel toezicht op de decentrale overheden

Wanneer decentrale overheden fouten maken met het Gemeenschapsrecht, bijvoorbeeld staatssteun niet aanmelden, ten onrechte niet Europees aanbesteden, milieuovertredingen gedogen of geen riolering aanleggen, wordt de Nederlandse regering door de Europese Commissie voor die fouten én hun herstel aansprakelijk gesteld. De daarbij betrokken ministers kunnen voor hun optreden door het parlement ter verantwoording worden geroepen. In dit boek komt de vraag aan de orde of die ministers dan wel over de benodigde toezichtinstrumenten beschikken om hun ministeriële verantwoordelijkheid waar te maken: dienen zij (uiteindelijk) meer greep te hebben op de decentrale overheden? De meningen hierover lopen sterk uiteen, vooral waar het gaat om de actualisering van het bestaande taakverwaarlozingsregime en de invoering van interbestuurlijke sancties. In haar inmiddels meer dan twee jaar oude advies aan de regering heeft de ICER voorgesteld eerst te bezien of minder vergaande instrumenten toereikend zijn. In de kringen van Europees recht en de advocatuur vinden we voorstanders van een directe invoering van dergelijke instrumenten, terwijl IPO en VNG hier niets van willen weten. In dit boek komen de verschillende opvattingen en argumenten aan de orde. Daarmee wordt duidelijk dat de regering, die nog steeds geen beslissing heeft genomen over het ICER-advies, nooit alle betrokkenen tevreden kan stellen. Maar het gaat uiteindelijk om haar eigen verantwoordelijkheid.