Inlichtingendiensten en strafprocedure in Nederland, Duitsland en Frankrijk

Quis custodiet ipsos custodes ? is een publicatiereeks die een bijdrage wil leveren tot het bevorderen van een geïnformeerde discussie over de werking, de bevoegdheden en de controle op de inlichtingendiensten en op het inlichtingenwerk. In deze reeks worden o.m. wetenschappelijke studies, de jaarverslagen van het Vast Comité I en verslagboeken van colloquia opgenomen. De verhouding en de interactie tussen de gerechtelijke overheden en de werking van inlichtingen- en veiligheidsdiensten maken al geruime tijd het voorwerp uit van discussie en onderzoek.In het kader van een ideale samenwerking tussen het gerecht en de inlichtingendiensten, zouden zowel de onderzoeksrechter als het openbaar ministerie inlichtingen kunnen meedelen aan deze diensten en tevens een beroep kunnen doen op hun gespecialiseerde kennis en informatie.De realiteit van deze complexe en veelzijdige materie ziet er evenwel vaak anders uit. In deze rechtsvergelijkende studie naar Nederlands, Duits en Frans recht, onderzoeken de auteurs de volgende vragen: - bestaat er een verplichting of een mogelijkheid om informatie van een misdrijf waarvan de inlichtingendienst kennis heeft genomen, over te maken aan het gerecht? - kunnen de inlichtingendiensten in de onderzochte rechtsstelsels 'technische bijstand' verlenen aan het gerecht? - hoe wordt omgesprongen met gegevens die inlichtingendiensten via hun (bijzondere) methoden hebben verzameld en aan het gerecht hebben overgemaakt terwijl het gerecht zelf die gegevens mogelijk nooit had kunnen opsporen? - bestaan er regels over het gebruik van informatie afkomstig van inlichtingendiensten als (steun)bewijs in strafzaken?