Kennedy's brein

Na haar terugkeer uit Griekenland wordt archeologe Louise Cantor geconfronteerd met de dood van haar vijfentwintigjarige zoon Henrik. Volgens de politie is het zelfmoord, maar Louise legt zich hier niet bij neer. Ze weet zeker dat Henrik nooit de hand aan zichzelf zou slaan. Louise besluit te onderzoeken waar Henrik de laatste jaren mee bezig was. Ze volgt een spoor dat via Spanje uiteindelijk naar Mozambique voert. Henrik blijkt verwikkeld te zijn geweest in een heftige strijd tegen aids en de meedogenloze, op winst beluste medische industrie. Tekstfragment Er trad een plotselinge rust in, alsof er een geluidsband doorgeknipt was. De stemmen om haar heen waren weg. In plaats daarvan hoorde ze gefluister in haar hoofd, dat keer op keer herhaalde dat het niet waar was. Henrik lag te slapen, hij was niet dood. Hij kon gewoon niet dood zijn. Ze was immers gekomen om hem te bezoeken. Een politieman, zonder uniform, met vermoeide ogen, vroeg haar voorzichtig mee te gaan naar de keuken. Later begreep ze dat dat gebeurd was zodat ze niet zou zien dat Henrik weggedragen werd. Ze gingen aan de keukentafel zitten, met haar vlakke hand voelde ze de kruimels die er lagen. Henrik kon gewoon niet dood zijn, de broodkruimels lagen er immers nog!