Moeders in de mainstream; een genderanalyse van het werk van het VN-Kinderrechtencomité

Vrouwen en kinderen: het wordt maar al te vaak verondersteld dat zij dezelfde belangen hebben. Dat dat niet altijd het geval is, laat het proefschrift van Marjolein van den Brink zien, waarin zij het werk van het VN-Kinderrechtencomité onder de loupe neemt. Rechten voor kinderen blijken in de praktijk vaak gunstig uit te pakken voor vrouwen (verbod op discriminatie van buitenechtelijke kinderen), maar de rechten van vrouwen kunnen ook juist worden beperkt met een beroep op 'het belang van het kind' (toegang tot de arbeid). In 1995 constateerden de Verenigde Naties dat de positie van vrouwen nog steeds te wensen overliet. Zij spraken af in het vervolg bij al hun activiteiten rekening te houden met de positie van vrouwen. Het VN-Kinderrechtencomité moet sindsdien rekening houden met de consequenties voor moeders (en vaders) van zijn aanbevelingen. Wanneer het Comité bijvoorbeeld Noord-Korea adviseert dat 24-uursopvang voor kinderen ongewenst is, moet het bedenken dat de sluitingstijden van kinderdagverblijven veel meer effect hebben op de arbeidsmarktparticipatie van moeders dan van vaders. En wanneer Frankrijk volgens het Comité niet langer toe mag staan dat vrouwen anoniem bevallen, brengt het daarmee wederom vrouwen in een lastig parket. Uit de analyse van de promovenda blijkt dat een behoorlijk aantal aanbevelingen gunstig is voor vrouwen, maar dat er nog veel te verbeteren is. Vooral het idee dat het 'toevoegen van vaders en roeren maar' altijd de beste oplossing is voor alle problemen van kinderen, verdient volgens van den Brink enige nuancering.