Pleidooi voor een interactionistische criminologie; over de rol van de omgeving bij de spreiding en het ontstaan van criminaliteit

Over de theorieontwikkeling binnen de criminologie heerst een zekere onvrede. Er zijn te veel theorieën en te veel gescheiden trajecten die ieder hun eigen weg gaan. Onderzoeksresultaten van de omgevingscriminologie, die zich richt op de vraag waarom bepaalde locaties vaker met misdaad te maken hebben dan andere, worden verwaarloosd door criminologen die zich bezighouden met de oorzaken van het ontstaan van misdaad bij mensen en vice versa. Omgevingscriminologen gaan ervanuit dat mensen ter plekke een misdrijf plegen zonder zich te bekommeren om het achterliggende waarom. Voor etiologische onderzoekers is de setting waarin misdrijven worden gepleegd volstrekt irrelevant. Criminologen willen echter beter begrijpen waarom mensen bepaalde misdrijven wel op de ene en niet op de andere locatie plegen, en ook waarom mensen met kenmerken zoals lage zelfcontrole, gebrekkige opvoeding en omgang met slechte vrienden zich op bepaalde locaties vaker inlaten met misdadig gedrag dan anderen. In Pleidooi voor een interactionistische criminologie pleit de auteur ervoor om twee onderzoekslijnen in de omgevingscriminologie bij elkaar te brengen door de wisselwerkingen (interacties) te bestuderen tussen persoonlijke eigenschappen van mensen en de setting (locaties) waarin zij een misdrijf plegen. Door deze wisselwerking centraler te stellen kan inde criminologie wellicht een stap voorwaarts worden gezet. Dit boek bevat de uitgewerkte versie van de oratie die de auteur uitsprak op 7 september 2010 bij de aanvaarding van het ambt van hoogleraar omgevingscriminologie aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. Doelgroep Interessant voor criminologen en veiligheidswetenschappers.