Politie en media; feiten, fictie en imagopolitiek

In deze bijzondere uitgave wordt de complexe relatie tussen politie en media belicht en de ingrijpende veranderingen die zich daarin de laatste jaren hebben voltrokken. De studie geeft een indringend beeld van de spectaculaire veranderingen die het medialandschap heeft ondergaan en van de wijze waarop overheden in het algemeen en politie in het bijzonder daarop inspelen. Geconcludeerd wordt dat ontwikkelingen zoals de mediatisering van de samenleving, de dominantie van het 'beeld' en de opkomst van het internet, de relatie tussen 'journalisten en overheden' ingrijpend hebben veranderd. De auteurs signaleren een teloorgang van de vertrouwensrelatie tussen politie en media en beoordelen de gevolgen negatief. Doordat ook de kwaliteit van de politieverslaggeving - voorheen het terrein van een aantal goede ingevoerde specialisten -, is afgenomen, is de incidentenberichtgeving, toch uiterst wezenlijk voor het imago van organisaties, nauwelijks te beheersen. Naar hun optiek groeien incidenten mede daardoor sneller uit tot nauwelijks te beheersen crises en mediaspektakels. Zij onderstrepen in dit verband het belang van een proactieve mediapolitiek bij crises en beklemtonen het belang van gezaghebbend mediaoptreden van de zijde korpschef of voorlichters in wereld waarin het (tv-)beeld dominant is geworden. De auteurs stellen vast dat, mede dankzij de professionalisering van voorlichting en communicatie, de institutionele voorlichting bij de politie redelijk op orde is, zij het overal anders georganiseerd. Er wordt ook heel verschillend gedacht over nut en wenselijkheid van actieve mediapolitiek. Op basis van de praktijk onderscheiden de auteurs een drietal scenario's' dat zich beweegt tussen grote terughoudendheid naar de media en maximale 'media exposure' als onderdeel van een alles overheersende imagopolitiek, welke laatste niet zonder risico's is.