Publiek-private samenwerking

Beschrijving BEGRIPSOMSCHRIJVING Ondanks de nuttige initiatieven zoals een PPS-kenniscentrum en de volhoudende interesse voor PPS, blijft de verwarring over hetbegrip Publiek-Private Samenwerking toch nog in grote mate voorhanden. Juristen, ondernemers en beleidsmakers hebben in discussies omtrent PPS nog al te vaak verschillende zaken voor ogen. Voor de privé-sector ligt de aantrekkingskracht van PPS onder meer in de - doorgaans vermeende - mogelijkheid om aan onzekere aanbestedings- en andere procedures te ontsnappen. En bij de overheid dringt slechts langzaam het besef door dat PPS geen toverformule is die toelaat om publieke investeringen kosteloos door de privé te laten financieren. Intussen heeft de Vlaamse decreetgever op 18 juli 2003 een decreet betreffende Publiek-Private Samenwerking aangenomen. Uiteraard wordt nader ingegaan op de implicaties van het PPS-decreet van 18 juli 2003. REFERENTIEKADER Dit werk beoogt een referentiekader aan te bieden. Als uitgangspunt geldt dat aan het PPS-begrip een reële juridische draagwijdte kan en moet gegeven worden. Maar dit veronderstelt dat het bestaande juridisch kader voor PPS wordt geduid, het begrip PPS wordt “uitgezuiverd” en de verwarring daaromtrent wordt tegengegaan. INHOUD In een eerste hoofdstuk wordt aangegeven wat kenmerkend is voor PPS. Meteen wordt duidelijk gemaakt wat niet als PPS kan worden aangezien. Aansluitend wordt ingegaan op het recente Vlaamse PPS-decreet. In het tweede en derde hoofdstuk wordt het kader geschetst waarbinnen besturen en private partners PPS-projecten gestalte kunnen geven. Daarbij wordt uitgegaan van twee “wegen”. Enerzijds is er de mogelijkheid om (enkel) één of meerdere overeenkomsten te sluiten (hoofdstuk II). Anderzijds kan een beroep worden gedaan op een gemengde rechtspersoon (hoofdstuk III). Tot slot wordt ingegaan op de Vlaamse PPS-structuren, voornamelijk het PPS-kenniscentrum en het Overheidsagentschap PPS (hoofdstuk IV).