Raadsman bij politieverhoor; invloed van voorafgaande consultatie en aanwezigheid van raadslieden op de organisatie en wijze van verhoren en de proceshouding van verdachten

In de nasleep van de Schiedammer Parkmoord is in juli 2008 een tweejarig experiment van start gegaan waarbij de advocaat tot de eerste politieverhoren werd toegelaten in moord- en doodslagzaken in Amsterdam en Rotterdam. Doel was te bezien of de raadsman kon bijdragen aan het voorkomen van het uitoefenen van ongeoorloofde druk op de verdachte. Dit rapport doet verslag van het onderzoek naar dat experiment en de bevindingen. Bij het onderzoek is een multi-method aanpak gehanteerd, waarbij kwantitatieve en kwalitatieve analyses van verschillende databronnen elkaar aanvullen. Op basis van 168 geobserveerde verhoren, en interviews met 12 advocaten en 28 opsporingsambtenaren wordt beschreven hoe de verhoren verlopen, in hoeverre de raadsman zich actief opstelt, hoe de verhoorders daarop reageren, hoe de verdachte zich opstelt, hoe vaak de raadsman uit de verhoorruimte wordt gezet, en hoe de betrokkenen aankijken tegen de veranderingen. Met behulp van multilevel regressieanalyses is vervolgens vastgesteld dat de raadsman niet alleen invloed lijkt te hebben op de proceshouding van de verdachte, maar ook op het gebruik van verhoortechnieken door de politie. Mede in het licht van de Salduz-ontwikkelingen is het interessant dat met name het aan het verhoor voorafgaand advies invloed lijkt te hebben op het gebruik van het zwijgrecht door de verdachte. Nu bovendien wordt vastgesteld dat de politie bij een zwijgende verdachte meer geneigd is te intimideren, moet de vraag worden gesteld of consultatierecht en aanwezigheid van de raadsman bij het verhoor niet onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en moeten zijn. Doelgroep Dit boek is bestemd voor ciminologen en strafrechtjuristen.