Re-integratie volgens plan; een onderzoek naar de mogelijkheden en consequenties van het gebruik van het instrument trajectplan bij re-integratie

Met de introductie van het instrument trajectplan in de socialezekerheidswetten heeft het ‘contractsdenken’ bij re-integratie zijn intrede gedaan. Zowel in de praktijk als onder juristen leeft de vraag of met het vastleggen van de rechten en plichten in dit door uitkeringsgerechtigde en uitvoeringsorgaan te ondertekenen document inderdaad een contract tot stand komt. Over de rechtspositie van beide partijen bij het sluiten van het re-integratiecontract is onvoldoende nagedacht. Wat als het trajectplan kan worden gekwalificeerd als een contract? Hoe kan dan worden voorkomen dat je als cliënt een plan ondertekent waarmee je niet kan instemmen? En heeft het uitvoeringsorgaan wel mogelijkheden om een cliënt actief mee te laten werken aan de noodzakelijke re-integratievoorzieningen, indien de cliënt weigert te tekenen? In Re-integratie volgens plan wordt op onder meer deze vragen een antwoord gegeven. De geschiktheid van het contract bij re-integratie wordt vergeleken met het instrument beschikking: het instrument waaraan de overheid op veel beleidsterreinen de voorkeur geeft. Aan de re-integratie van uitkeringsgerechtigden en niet-uitkeringsgerechtigde werklozen wordt sinds de jaren negentig van de vorige eeuw veel geld gespendeerd. De effectiviteit en efficiency van het re-integratiebeleid staan om deze reden in menig onderzoek centraal. Maar welke rol vervult het trajectplan bij het succesvol re-integreren van cliënten? Om deze vraag te beantwoorden zijn gesprekken gevoerd met casemanagers van de uitvoeringsorganen – UWV en gemeenten – en casemanagers van de re-integratiebedrijven. Ook komen de ervaringen van cliënten met het instrument trajectplan in dit proefschrift aan bod.