Christiaensen

Tussen klassieke en moderne criminele politiek

De overgang van de negentiende naar de twintigste eeuw staat bekend als een bruisende periode en dit niet alleen vanuit strafrechtelijk en criminologisch oogpunt, maar ook omwille van de ontwikkelingen op politiek, sociaal en cultureel gebied. De biografische invalshoek leent zicht tot een verdieping in de mentaliteit en de mens- en maatschappijvisie achter een beleid zoals dit van een voormalig minister van Justitie, Jules Lejeune. In het eerste deel van dit boek wordt de levensloop en de persoon behandeld van degene die kan worden beschouwd als de 'regisseur' van de bedoelde criminele politiek. Lejeune wordt meestal vereenzelvigd met de gelijknamige wet. Lejeune staat echter voor een ruim beleidstreven. Uit meerdere administratieve ingrepen, wetten en wetsprojecten blijkt dat hij, niettegenstaande een nog heersend klassiek denkkader en een paternalistische filantropie, vernieuwende strafrechtelijke penitentiaire en criminologische visies beleidsmatig trachtte te vertalen. De spanning tussen 'klassieke' vasthoudendheid en 'moderne' criminele politiek komt tot uiting in enerzijds de ondernemingen van Lejeune om de straftoemeting , de strafuitvoering en de reclassering doelmatiger en humaner te maken; anderzijds blijkt dat vernieuwingen werden afgeremd door een behoudsgezinde mentaliteit, door de zogenaamde orthodoxie bij rechtspractici en door gevestigde penitentiare infrastrucuren.