Twee vermogensmodellen in het contractenrecht

Om de praktische betekenis van een contract in concrete situaties te kunnen begrijpen is een antwoord nodig op de theoretische vraag naar de spanning in het contractsmodel: hoe is de gedachte dat iemand zichzelf contractueel kan verbinden tot een bepaalde prestatie te rijmen met de gedachte dat deze persoon rechtens niet gedwongen kan worden deze prestatie zelf te leveren? In deze studie wordt de stelling verdedigd dat de spanning (die zich overigens ook voordoet bij 'gewone' overeenkomsten als koop, arbeidsovereenkomst en opdracht) wordt veroorzaakt doordat er aan het contractenrecht niet één maar twee verschillende opvattingen over de verhouding tussen persoon en vermogen ten grondslag liggen. Onderzoek naar deze twee vermogensmodellen laat zien dat zij steeds naar elkaar verwijzen, maar niet in alle situaties op dezelfde manier. De erkenning dat er twee vermogensmodellen werkzaam zijn in het contractenrecht, maakt het mogelijk meer zicht te krijgen op de praktische betekenis van contracten die een afdwingbaar recht op nakoming en de zekerheid van een reële verhaalsmogelijkheid ontberen.