Vader en dochters

Ooit was Martin Bril jong. Hij stond alleen op de wereld en schreef op wat hij zag. Dat waren ook toen al rake notities, die vaak gingen over de mensen om hem heen. Toen werd hij vader. Hij kreeg een dochter, en later nog een. Hij bleef schrijven. Hij schreef zelfs meer dan vroeger. Van tijd tot tijd doken zijn dochters op in zijn stukken. Ze leerden lopen, ontgroeiden hun luiers, werden schattige kleuters en soms schreeuwende klieren. Ze waren soms uitgelaten, soms verdrietig; soms stil tevreden, soms ziedend; maar altijd zichzelf. En de lezer groeide met hen mee. Iedereen werd ouder, behalve Bril zelf: die was al ouder, van twee geweldige dochters. In Vader en dochters zijn de mooiste stukken over Martin Bril en zijn dochters verzameld. Op zijn eigen, unieke wijze schildert Bril de altijd fascinerende en betove­rende omgang tussen een vader en zijn dochters, herkenbaar voor iedereen – ook voor wie geen vader of dochter is. Vader en dochters is een onvergankelijke ode aan misschien wel de mooiste liefdesband op aarde: die tussen een vader en zijn dochters.