Van wie is de straat : methodiek en lessen voor de politie om ongrijpbare veiligheidsfenomen grijpbaar te maken - op basis van vijf praktijkcasus

De reeks Politiekunde is een uitgave van het Onderzoeksprogramma Politie &Wetenschap, een zelfstandig onderdeel van de Politieacademie.Politie & Wetenschap is ingesteld om een stimulans te geven aan de toegepastewetenschappelijke kennisontwikkeling op het gebied van politie en veiligheid,de daarvoor benodigde kennisinfrastructuur en de daadwerkelijke benuttingvan onderzoeksrapporten en -resultaten in politiepraktijk, beleid en opleiding.Publicaties in de reeks Politiekunde betreffen in het algemeen concrete handleidingen,modellen, instrumenten of werkwijzen die direct bruikbaar zijnvoor de politiepraktijk. Ze zijn veelal de uitkomst van onderzoek dat is verrichtin het kader van het meerjarige onderzoeksprogramma, de kernactiviteit vanPolitie & Wetenschap.In Van wie is de straat? wordt verslag gedaan van vijf casestudy's die tussen 2006en 2012 door Bureau Beke zijn uitgevoerd en opgetekend. Het betreft onderzoekennaar de volgende fenomenen: jeugdige groepsverkrachters, autokrakersin de binnenstad, een virtuele criminele jeugdgroep, een onaanraakbare jeugdgroepen overvallers uit het niets.De casestudy's starten telkens doordat een politiefunctionaris van een regiokorpshet Programma Politie & Wetenschap verzoekt het korps te ondersteunenin de analyse en/of aanpak van een als ongrijpbaar ervaren veiligheidsofcriminaliteitsfenomeen. Een tweede kenmerk van de verzoeken is dat er inalle casus bij politiefunctionarissen (wijkagenten, recherchechefs, bureauchefsof korpsleiding) sprake is van een onderbuikgevoel c.q. niet-pluisgevoel metbetrekking tot het fenomeen.Voorgaande leidt tot vijf fenomeenonderzoeken die schoolvoorbeelden zijnvan de samenwerking tussen politie en wetenschap. Onderzoekers sluiten tijdensde fenomeenonderzoeken aan bij politieteams (wijk- of rechercheteams)om samen en zelfstandig aanvullende onderzoeksactiviteiten en analyses uit tevoeren, en resultaten en opbrengsten op te tekenen.In alle vijf casus zijn de op voorhand ongrijpbare fenomenen grijpbaar gemaakt.Dat heeft te maken met de samenwerking tussen politie en wetenschap,de open houding van de politie en een methodische aanpak. Dit leidt tot verschillendelessen en opbrengsten voor zowel de wijkpolitie als de recherche.