Wanneer de waarheid...; het ware verhaal over Ina Post

Ongewilde hoofdpersoon van dit boek is de nu vijftigjarige Ina Post. In augustus 1986 werkte de toen dertigjarige Ina als bejaardenverzorgster voor de Stichting Horst en Vliet in Leidschendam. Eén van haar cliënten was Anna Maria Kolstee-Sluiter. Op 22 augustus 1986 werd het ontzielde lichaam van mevrouw Kolstee door een kennis in haar woning gevonden. Mevrouw Kolstee was gewurgd en uit haar woning bleken cheques te zijn gestolen die de volgende dag bij enkele warenhuizen in Den Haag werden verzilverd. De politie liet een aantal hulpverleensters een schrijfproef doen en daarbij viel Ina Post op doordat zij zenuwachtig was. Nadat een schriftkundige vaststelde dat Ina Post aan de hand van haar handschrift als enige deelneemster aan de schrijfproef niet uitgesloten kon worden, dacht de politie de zaak rond te hebben. Op 8 september 1986 werd Ina Post door de politie aangehouden. Ina Post ontkende aanvankelijk iets met de dood van mevrouw Kolstee en de diefstal van de cheques te maken te hebben, maar na drie dagen bekende zij onder druk van de verhorende rechercheurs mevrouw Kolstee te hebben vermoord. Deze bekentenis trok zij de volgende dag bij de rechter-commissaris in, maar op 15 september 1986 bekende zij bij de politie opnieuw. Hoewel zij ook deze bekentenis een dag later introk en er geen enkel technisch bewijs tegen haar was, werd Ina Post tot in hoogste instantie veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van zes jaar. In hetzelfde bejaardencomplex was twee jaar eerder een andere bewoonster onder verdachte omstandigheden overleden. Ook van haar waren cheques gestolen die kort na het overlijden werden verzilverd. Hoewel een schriftdeskundige kort na de moord op mevrouw Kolstee verklaarde dat het handschrift op de gestolen cheques in beide zaken hoogstwaarschijnlijk van dezelfde persoon afkomstig was, werd Ina Post alleen veroordeeld voor de moord op mevrouw Kolstee. Het overlijden van de andere mevrouw werd zelfs niet in dat dossier genoemd. Ina Post heeft haar straf vanzelfsprekend al lang en breed uitgezeten. Vanaf de dag van haar veroordeling probeert Ina Post eerherstel te krijgen omdat zij zegt onschuldig te zijn en door de grote druk van de verhorende rechercheurs bekend te hebben. Drie maal heeft zij al bij de Hoge Raad om herziening van haar vonnis gevraagd, maar telkens werd dit verzoek afgewezen. De taak van de politie is het vinden van de waarheid. In dit boek beschrijven wij stap voor stap het politieonderzoek en daarbij blijkt dat er van waarheidsvinding geen sprake is geweest, de politie heeft slechts willen scoren. Het eindresultaat is bedroevend. De echte moordenaar bleef onbestraft en het leven van Ina Post is verwoest. Tot op de dag van vandaag kan zij bijna aan niets anders denken dan aan haar onterechte veroordeling. Al haar dromen en verwachtingen zijn in rook opgegaan. Het wordt tijd dat er een einde komt aan deze situatie. Ina Post heeft recht op een normaal leven en daarvoor is het nodig dat haar eindelijk recht wordt gedaan.