Twee mannen spreken elkaar onopgemerkt aan

In dit poëziedebuut laat Rens van der Knoop zien dat hij een even opmerkzaam als liefdevol waarnemer is, van zijn omgeving en van zichzelf. Poëzie als genadeloos zelfonderzoek. Deze dichter zou `wreed en eenzaam en zacht' willen zijn als een bergketen, maar ook 'een vreemde', `iemand die zelfs met gestrekte armen en ervaren handen niet te vatten is'. Het gaat in deze open en aansprekende gedichten om afstand en nabijheid. Wie de ander wil kennen moet naderbij komen, maar afstand is noodzakelijk voor overzicht en het juiste perspectief. Met zijn opvallend volwassen gedichten toont Rens van der Knoop dat het uiteindelijk de taal zelf is, die een identiteit zo vorm kan geven dat iedere afstand wegvalt.