Ik kreeg mijn vader niet dood

Het woord ‘Engelandvaarder’ zal bij veel mensen het beeld oproepen
van een frisse jonge held als Erik Hazelhoff, de Soldaat van Oranje.
Maar de meesten van deze avonturiers verongelukten onderweg,
werden door de Duitsers opgepakt en geëxecuteerd of kwamen in
een concentratiekamp terecht. Dat laatste overkwam Ton de Bruijn,
de hoofdpersoon van dit boek. Hij overleefde Dachau, Buchenwald
en de dodenmarsen. Na de oorlog bouwde hij een leven op als
succesvol zakenman, maar het verleden bleef hem achtervolgen.
Zijn zaak ging failliet, hij verliet tot twee keer toe een gezin, raakte
verzeild in de Amsterdamse onderwereld van de jaren zeventig en
werd uiteindelijk aan zijn lot overgelaten.

‘Een schrijnend boek over een dochter die gezien wil worden
door een ongrijpbare vader. Lilian de Bruijn schetst een prachtig
tijdsbeeld en brengt, onder meer door de historische dagboekpassages,
de personages en hun angsten en verlangens op indrukwekkende
wijze dichtbij. Een persoonlijke zoektocht die leest als
een roman.
– Marjolijn de Cocq, hoofd boeken van Het Parool

‘Engelandvaarder, kampoverlevende, hasjsmokkelaar. In dit overrompelende
boek reconstrueert Lilian de Bruijn het levensverhaal
van een ontspoorde oorlogsheld: haar vader. Non-fictie van het
kaliber Annejet van der Zijl.’
– Victor Laurentius, schrijver van De Grote Tazelaar