'Never before have so many unskilled twenty-four-year-olds made so much money in so little time as we did this decade in New York' Het verbaast mij hoe ik word geprikkeld als Lewis bovenstaande stelling op een van de eerste pagina's van Liar's poker poneert. Zijn de bizarre verdiensten van de financiële wereld in de jaren tachtig iets om jaloers op te zijn? Nee toch zeker? Zeker niet meer, nu diverse HR-goeroes mij vertellen, dat ik als vierentwintigjarige young professional helemaal niet meer geïnteresseerd ben in financiële remuneratie. Wij junioren gaan tegenwoordig al in het begin van onze carrière voor BOF (balans, ontplooiing en uiteraard fun). Was het de tijdgeest? Ligt het aan de karakteristieken van de branche? Of is hebzucht een gevaar waar ieder mens mee te maken krijgt?