Hendrika Willemse-Vreugdenhil bespreekt Een tikkeltje anders is eigenlijk heel normaal. Een boek over actueel en urgent thema: neurodiversiteit op de werkvloer. Ze laat zien hoe het boek bewustwording creëert en stelt kritische vragen over de praktische toepasbaarheid voor leiders en teams. Ze eindigt met een aanbeveling. Want: ‘als we écht teams willen bouwen, dan begint dat bij begrip.’

Teun van Aken bespreekt in zijn recensie het boek Wat iedereen aangaat van Mark Lievisse Adriaanse, dat de geleidelijke afbraak van de democratie analyseert en zoekt naar alternatieven. Hoewel Van Aken de diagnose helder vindt, plaatst hij kritische kanttekeningen bij de voorgestelde oplossingen, die volgens hem te weinig concreet blijven.

In haar recensie van Who cares laat Liesbeth Tettero zien hoe Bregje Feuth en Mirte Wibaut het debat over arbeidsparticipatie scherp kantelen. Niet vrouwen die te weinig werken, maar mannen die te weinig zorgen staan centraal. Een prikkelend boek dat hardnekkige aannames fileert en perspectieven verschuift.

Rick Lindeman bespreekt in zijn recensie Van hond naar 100 hoe Studio 100 uitgroeide van een bescheiden kinderprogramma tot een Europese entertainmentmacht. Het boek van Thomas Smolders schetst een indrukwekkende groei, maar laat volgens Lindeman ook kansen liggen om dieper in te gaan op de mensen en succesfactoren achter het verhaal.

Nick van Dam en zijn co-auteurs laten in Wat AI niet kan overtuigend zien waar technologie ophoudt en menselijk leiderschap begint. Sandra van Blitterswijk las het boek. In haar recensie beschrijft ze hoe het boek actuele inzichten over AI vermengt met tijdloze menselijke kwaliteiten. 

Cecile de Roos bespreekt in haar recensie het boek Staan en opvallen van Julia Wouters en laat zien hoe hardnekkige systemen en onzichtbare patronen de positie van vrouwen én mannen beïnvloeden. Ze benadrukt hoe het boek confronteert, inzicht biedt en tegelijk concrete handvatten geeft voor verandering.

Henk Jan Kamsteeg bespreekt in zijn recensie het boek Tsundoku van Taiki Raito Pym en verkent daarin de intrigerende liefde voor ongelezen boeken. Hij laat zien hoe deze ogenschijnlijk tegenstrijdige gewoonte juist draait om hoop, verlangen en de belofte van toekomstige leeservaringen.

Timon Flikweert laat in zijn recensie van No-nonsense Coaching: de Basics zien hoe coaching draait om het teruggeven van regie in plaats van het aandragen van oplossingen. Hij beschrijft hoe dit praktische boek professionals helpt om effectievere gesprekken te voeren en echte gedragsverandering te stimuleren.

Kilian Bennebroek Gravenhorst bespreekt in zijn recensie Veranderen voor de toekomst van Jaap Boonstra en Marjo Dubbeldam als een rijk en gelaagd werk over de ontwikkeling van het veranderkundig vak. Hij laat zien hoe het boek perspectief, taal en hoop biedt aan professionals die werken aan organisaties en maatschappelijke vraagstukken.